از اون روزی که از اون بالاکفترمیآید، یک دانه دختر با روپوش تنگ قرمز میآید،

از صبح دست و صورتش رو نشسته با موبایل حرف میزند،

در حال خوردن صبحانه رژ قرمز را محکم به لبهایش فشار میدهد،

ضمن پوشیدن روپوش قرمز از پنجره، اطاق برادر معنوی اش رو در خونه روبرویی دید میزند،

و ضمن پوشیدن کتانی خال خالی  آخرین مسیج را ارسال میکند،

و سر کلاس درس با واکمن «خوشگلا باید برقصن گوش می ده »و..

و....و....و....

چرا سعی میکنیم که به زور عقاید خودمون رو 

تو حلقش بریزیم؟چرا؟چرا؟چرا؟؟؟؟

دیدم هرکسی یه اثر خارق العاده ازخودش تو وبلاگش به نمایش در اوردم گفتم عسل نمک کور

این همه هنر داری یکیشو عرضه نمیکنی این برادران و خواهران معنوی ات تو وبلاگها ازش فیض ببرن.

خب گذشتگان فرموداند اگه هنری هست مال همه است!

خلاصه خلوتی حاصل شدو جن تابعه اومد این نقاشی رو به من القا کرد گفتم چشم میکشم بذار جهان

هنر اصیل رو بشناسه. البته هرمنوتیک :میگه بیخیال فاطی ! یعنی ببخشید بی خیال ابجی کسی که

اثر هنر خلق میکنه .خود اثر هنری رو بچسبید!!

حالا شمام بچسبین دیگه ببینین چه شاهکاری از نوک خامه ام تراویده!

بازم لازم به تذکره که این نقاشی رو خود خودم با همین ده تا انگشتای دستم و ده تا انگشتای پام

اینجا کشیدم. هرگز فکر نکنید که از کسی کمکی گرفتم یا تقلب ای کردم....

دیگه باید ببخشین دیگه ...من گفتم بیام تو ی عسل دوباره وبلاگ رو گرم و شیرین کنیم اما این درس و مشق پا گذاشته روی خر خره ام و نمیذاره جم بخوریم.

البته دانشجوها میدونن که بعضی استادا واقعا بی سوادند و برای خالی نبودن عریضه هی امتحان پشت امتحان و هی تحقیق پشت تحقیق ....که یعنی ما هم بله...و دانشجو جرات نکنه جم بخوره...

خلاصه امشبم که اومدم هی همینجوری حرفای دلم و درد دلهام سر وا میکنن...بسوزه بیخوابی ناشی از امتحان  ...بگین الاهی آمین!

از یه طرفم دلم بدجوری هوای پرشین لاگ خدا بیامرز رو کرده..خدا رفتگان همه رو بیامرزه.اگه وبلاگ پرشین لاگم بود الان دیگه یه ساله بود و به قولی دندونی داشت و تاتی تاتی میکرد...

حیف شد ! همه شبای قشنگ پرشین لاگ که تا می اومدم اول دید میزدم که تو وبلاگها ان لاینه...

همه اون سلام علیک های ان لاینی یادش بخیر که فلانی عزیز سلام دیدم ان لاینی اومدم عرض ادب...

و شبهای ماه رمضون با نرگسی عزیزو سید میقان و بقیه برو بچه های اهل دل...

دلم واسه اون وبلاگم که آخرین مطلبش مطلب اندر احوالات عسل قرمزی بود بخیر...

اگه کسی اون پستم رو سیو کرده و داره ارو خدا به منم بده که دلم واسه یه بار دیگه خوندنش اینقده

 (  . )شده.

این پست دلتنگی رو تقدیم میکنم به همه برو بچه های قدیمی پرشین لاگ که مثل من کوچ اجباری کردن و اومدن بلاگفا اما هیچ گاه دلشون ارام نگرفت ....