بعداز مدتها ادیبان بودن و ریش و سیبیل داشتن حالا دوباره آفتاب در اومد ،

بهار و تابستون سبز و دوست داشتنی فرا رسید و آنچه لازم و بایسته است ،

وجود عسل قرمزی سابق و استاد ادیبان فعلی، ست که بیاد و یه دنیا خاطرات و مطالب

شیرین مثل عسل ناب سبلانی در اختیار سرورانش قرار بده!!

بیزحمت نوک انگشت شستتون رو بذارین روی بند اول انگشت سبابه تون! گذاشتین؟؟

دلم واسه همه تون اینقده شده.!!

درسته بودم وادیبان بودم ولی خب ! عسل بودن نعمتیه که صفای سینه میخواهد ....دل بی کینه میخواهد..راستش !ریش و سیبیل ادیبان بدجوری تو دست وپاهام بود!!

خلاصه کلام اینکه آبجی خانمها چادر سر کنین. خان داداشها یا آلله ... عسل خانم وارد میشود...

خب دیگه میدونم کلی از وجودم خوشحال شدین و ذوق کردین. فقط اینکه:

۱ـ کارت پستال و دسته گل نفرستین  دیگه جا ندارم!!

۲ـ لعنت بر...........     .......   .....   که در این مکان آشغال بریزد!!!!( هر جای خالی ۲ نمره)

۳ـ توقف با جا مسبب کسب بیشتر است.برو ...بذار باد ویاد....!!!

۴ـ هر فاجعه ای از این به بعد در وبلاگها اتفاق بیفته تقصیر کراوات گل آقاست......